Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/11496 K.2019/14112

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Şikayetçinin herhangi bir yere sabitlemeksizin direksiyon kilidi ile kilitleyerek kaldırım üzerine park ettiği elektrikli bisikletinin çalınması şeklindeki eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e maddesine konu hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen sanığın aynı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nun 63. maddesi uyarınca sanığın gözaltında geçirdiği sürenin cezasından mahsubuna karar verilmesi gerekirken gözardı edilmesi,

3- Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih 2014/140 Esas 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4- Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendine aykırı davranılması,