Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/12179 K.2020/2068

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanlarında; kontağı üzerinde bıraktığı aracının sebze halinden çalınması şeklinde gerçekleşen olayda; mahallinde keşif yapılarak olay tarihi itibarıyla suça konu aracın bina eklentisinden çalınıp çalınmadığı , etrafının tamamının çevrili olup olmadığının, etrafı çevrili ise kapısının kilitli olup olmadığının tespiti yapıldıktan sonra; bina veya eklenti vasfı varsa TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu, bina veya eklentisi niteliğinde kabul edilmez ise TCK’nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde TCK'nın 142/2-d maddesinden hüküm kurulması,

Kabul göre de;

2-Sanığın eyleminin yukarıda açıklandığı üzere TCK’nın 141/1. maddesi kapsamında kaldığı kabul edilecek olursa; hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,