Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/5666 K.2019/7756

Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/284 Esas ve 2018/25 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanığın CMK'nun 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 14/12/2018 tarih, 2018/967 Esas ve 2018/1876 Karar sayılı "İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi" kararına karşı, sanık tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası incelenip görüşüldü;

5271 sayılı CMK'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin sanığın suçu işlemediğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, elde edilen delillerin yeterli olmadığına yönelik olduğu belirlenerek maddi vakıa denetimi gerektiren nedenler dışındaki sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında, 2. defa tekerrür hükümlerinin uygulanması için her iki suçun da suç tarihlerinin, 08.07.2005'ten sonra olması gerektiği, Ankara 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/914 Esas ve 2013/281 Karar sayılı ilamında TCK’nun 58. maddesinin uygulandığı, TCK’nun 58. maddesine esas alınan ilamın Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/125 Esas ve 2007/324 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyete konu suçun 765 sayılı TCK'nun 491/3. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olduğu, mükerrirliğe esas alınan cezada, 765 sayılı TCK’nun uygulanması karşısında, sanık hakkında ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 14/12/2018 gün, 2018/967 Esas ve 2018/1876 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nun 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un CMK'nun 303/1. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 58 maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak,

yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/914 Esas ve 2013/281 Karar sayılı 10/09/2013 tarihinde kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyet nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 58/2-b. maddesi uyarınca birinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından,