Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/5763 K.2019/15601

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü; Sanıkların, mağdura ait ikametin bahçesine girerek atılı hırsızlık suçunu işledikleri anlaşılmakla, sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1 ve 119/1-c maddeleri uyarınca zamanaşımı süresi içerisinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Sanıklar ... ve ...'ın adli sicil kayıtlarının incelenmesinden; sanık ...'in, Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 19/09/2006 tarih, 2006/65 Esas ve 2006/207 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 149/1-c maddesine konu yağma suçundan dolayı aldığı, 29/01/2008 tarihinde ve yerine getirilmeyen 12 yıl hapis cezası ile mükerrir olduğu, sanık ...'ın ise İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/03/2013 tarih, 2012/306 Esas ve 2013/153 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesine konu hırsızlık suçundan aldığı ve 16/05/2013 tarihinde kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mükerrir olduğu,

sanıklar ... ve ... hakkında hükmolunan hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nun 58/6-7. maddesi uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrirler hakkında cezalarının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından,

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih 2014/140 Esas 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararı kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden,

gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi ile gece vakti nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 143. maddesi uyarınca sanıkların cezalarından 1/3 oranında arttırım yapılmasına rağmen söz konusu uygulama maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232. maddesinin 6. fıkrasına aykırı davranılması, mahallinde giderilebilir eksiklikler olduğundan, kovuşturma aşamasında şikayetten vazgeçen mağdur ...'un gerekçeli karar başlığında şikayetçi olarak yazılması,

mahallinde düzeltilebilir hata olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nun 324. maddesinin 2. ve 3. fıkralarında yargılama giderlerinin neleri kapsayacağının, kimin tarafından belirleneceğinin, kime ve nasıl yükletileceğinin düzenlendiği, buna göre iştirak halinde her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin sanıklardan eşit oranda tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 326/2 maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ...'in temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,