Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/8114 K.2019/11697

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkındaki 02/10/2014 tarihli ilk mahkumiyet kararında sanık lehine TCK’nun 62. maddesinin uygulandığı ve bu kararın da sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 02/05/2018 tarih, 2016/4810 Esas ve 2018/6382 Karar sayılı ilamının artık CMK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeden anılan maddenin uygulanmaması suretiyle CMK’nun 326/son maddesine muhalefet edilmesi,

2-Bozmadan önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 02/10/2014 tarihli kararda sanık hakkında daha ağır cezayı içeren Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.05.2009 tarihinde kesinleşen ve henüz infaz edilmeyen, 2008/516 Esas ve 2009/551 Karar sayılı 2 yıl hapis cezasına ilişkin mahkûmiyeti yerine Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.10.2012 kesinleşme tarih, 2006/533 Esas ve 2007/266 Karar sayılı 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin ilamının tekerrüre esas alınması nedeniyle CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca şartla tahliyeye eklenecek süre yönünden 1 yıl 10 ay 15 gün sürenin esas alınması gerektiğinin kararda belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,