Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2020/11900 K.2020/6609

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi gereğince, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılmak suretiyle lehe olan kanunun tespit edilmesi gerekirken, bu yönde karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulmuş ise de, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 116/4, 119/-c, 151/1. maddeleri kapsamında kaldığı, 765 sayılı Kanun açısından ise sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesi kapsamında kaldığı nazara alındığında 765 sayılı TCK'nın hükümleri uyarınca kurulan hükmün açıkça sanık lehine olduğunun anlaşılması nedeniyle lehe olan Kanun'un 765 sayılı TCK'nın olduğunun kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış olup bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında 765 sayılı yasa hükümlerinin lehe olduğu kabul edildiği halde 5237 sayılı yasanın 53. maddesi uygulanarak karma uygulama yapılması,