Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2020/456 K.2020/2580

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Sanığın, katılana ait iş yerinin bahçe kapısının asma kilidini kırarak burada bulunan kamyoneti düz kontak yaparak çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesine konu hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen aynı Kanun'un 142/1-e maddesinin uygulanması, sonuca etkili olmadığından, suçun 5237 sayılı TCK'nun 6/1-e maddesine göre gece vakti sayılan saat 03.00 sıralarında işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca daha yüksek oranda ceza arttırımı uygulanması gerekirken 1/8 oranında arttırım uygulanması sonucu sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılması gerekirken yazılmaması, mahallinde giderilebilir eksiklik olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

29/11/2007 tarihli hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olduğundan lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,