Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2008/2053 K.2008/3615

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların maliki ve sürücüsü olduğu aracın çarparak hasara neden olduğunu ileri sürerek, sigortalısına ödenen miktardan 28.250.YTL'nin ödeme tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kusur oranına ve hasar miktarına itiraz ederek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, aracın haricen diğer davalıya satıldığını, olayda kusurunun bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulü ile, 12.500.YTL tazminatın 25.8.2005 ödeme tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve KTK.nun 20/d maddesi uyarınca noter aracılığıyla yapılmayan satışların geçersiz bulunmasına göre davalı ...'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava TTK.nun 1301 maddesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirlenen 30.000.YTL hasar bedelinden davalının kusuruna isabet eden miktarı belirledikten sonra, trafik sigortasından tahsil edilen 5.000.YTL'nin mahsubu ile kalan tazminat miktarından davalıların sorumluluğuna karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-Davacı dava dilekçesinde 28.250.YTL tazminat talep ettiği halde HUMK.nun 74. maddesine aykırı olarak istek aşılmak suretiyle 30.000.YTL toplam hasar bedeli üzerinden hüküm kurulması isabetli değildir.