KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2009/6959 E., 2010/1104 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
318 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacılar vekili, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi sonucu meydana gelen kazada desteklerinin öldüğünü açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak davacılar için 2.000’er TL destekten yoksun kalma tazminatının, 5.000’er TL manevi tazminatını, kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen (davalı ... şirketi sadece maddi tazminattan sigorta poliçesi limiti ile sınırlı olarak) tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davacılar vekili ıslah ile maddi tazminat talebi miktarı toplamını bilirkişi raporu doğrultusunda davacı ... için 6.542,26 TL, davacı ... için 5.352,48 TL ye yükseltmiştir.
Davalı ... şirketi vekili, sorumluluklarının kusur oranı ve poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, davacılara toplam 3.826,00 TL ödeme yaptıklarını ve sorumlulukları kalmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Davalılar Ramazan ve ..., kusur oranını kabul etmediklerini, talebin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulü ile, davacı ... için 6.542,26 TL, Nuri için 5.352,48 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen
alınarak davacılara verilmesine, davacılar için 5.000'er TL den toplam 10.000 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacılara verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2009/6959, K. 2010/1104, 15 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama