Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2009/9966 K.2010/3064

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların sürücü, işleten ve Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortacısı oldukları aracın müvekkillerinin eşi ve babaları ...’nin kullandığı motorsiklete çarpması sonucu ölümüne neden olduğunu, müvekkillerinin destekten yoksun kaldıklarını ileri sürerek, ıslahla birlikte 100.000,00 TL maddi ve 60.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan temerrüt faizleriyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, maddi tazminattan limit ve kusur oranında sorumlu olduklarını, temerrüde düşmediklerini savunmuştur.

Davalı sürücü ve işleten vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve kusur oranına göre, davalıların sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 46.756,24 TL, ... için 12.247,08 TL ve ... için 10.787,22 TL maddi ve toplam 18.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faizleriyle davalılardan tahsiline, davalı sigortanın maddi tazminattan limitle sorumlu tutulmasına karar verilmiş; hüküm davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 93. maddesi hükmü ile Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Poliçesi Genel Şartları’nın 1. maddesi hükmü uyarınca, davalılardan sigorta şirketi, sigortalı aracın neden olduğu zararlardan, poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydı ile sorumludur. Bunun sonucu olarak ve anılan genel şartların 12/4. maddesi hükmüne göre davalı ... yargılama giderleri ve vekalet ücreti bakımından da tazminatın limiti aşması halinde tazminatın limite oranına göre sorumludur.

Bu itibarla, mahkemece davalı ... yönünden, yargılama giderleri ile vekalet ücreti bakımından, hükmedilen tazminatın poliçe limitine oranına göre hüküm kurulması gerekirken, anılan giderlerin tamamı üzerinden hüküm kurulması doğru olmayıp, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiş ise de anılan yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.