KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2010/10634 E., 2011/3094 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Nisan 2011
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili asıl ve birleşen dava ile, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketiyle meydana gelen kazada davacıya ait otobüsün hasarlandığını açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak 5.210 TL hasar ve aracın çalışamamasından doğan zararın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı ... şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; asıl ve birleşen dava yönünden davaların kısmen kabulü ile, 4.450 TL hasar ve 750 TL işten kalma zararı toplamı olan 5.200 TL nin davalılardan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (sigorta şirketi poliçe limiti ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizden sorumlu olarak) tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Aracın tamir süresince çalıştırılamama
sından kaynaklanan kazanç kaybı zararının zorunlu mali sorumluluk sigortası teminatı kapsamında olmadığı dikkate alınmadan davacının bu konuya yönelik talebinin kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2010/10634, K. 2011/3094, 5 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama