Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/11661 K.2011/2891

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı taraf aracının müvekkiline ait araca çarpması sonucu 3.180,37 TL tutarında hasar meydana geldiğini, davalı sürücünün olayda asli ve tam kusurlu olduğunu belirterek 3.180,37 TL’nin kaza tarihinden işleyecek avans faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili kusuru, hasarı kabul etmediğini, davacı aracının sürücüsünün tamamen kusurlu olduğunu, kaza tarihinden faiz istenemeyeceğini, kaza öncesi mevcut hasarlarında tamir ettirilip faturaya yansıtıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili sigortalının kusuru oranında azami 8.000 TL poliçe limiti ile sorumluluklarının bulunduğunu, hasarın fahiş ve davacıya ait aracın sürücüsünün kusurlu olduğunu, temerrüde düşürülmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 2.385,27 TL tazminatın davalı ... şirketinden dava tarihinden, davalı ...’dan kaza tarihinden işleyecek avans faizi ile müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı ... adına trafikte kayıtlı kazaya karışan araç, hususi otomobil niteliğindeki araçlardan olup ticari niteliği bulunmadığından hükmolunan tazminata yasal faiz uygulanması gerekirken, yazılı olduğu biçimde avans faizine karar verilmesi doğru değil bozma sebebi ise de, bu yöndeki yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden HUMK’nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.