Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/7028 K.2011/2495

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ile davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araç seyir halindeyken, davalı ...’e ait, diğer davalının idaresindeki küçükbaş hayvan sürüsüne çarpması sonucu hasarlandığını, olayda davalıların tam kusurlu olduğunu belirterek, sigortalısına ödediği 3.836.00 TL’nın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont (avans) faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, kusur oranına ve tazminat miktarına itiraz ederek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve tarafların kusur durumuna göre, davanın kısmen kabulü ile, 2.284.37 TL’nın, 20.09.2005 ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, TTK.’nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacıya kasko sigortalı aracın, davalıların sorumluluğundaki küçükbaş hayvan sürüsüne çarpması sonucu kaza meydana gelmiş, davalılar tacir olmayıp, haksız eylemlerinin de TTK.’nun 3. maddesi uyarınca ticari iş niteliği taşımamasına göre, alacağa yasal faiz uygulanması gerekirken, ticari faize hükmedilmesi doğru değil, bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, hükmün, HUMK.’nun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.