Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/7046 K.2010/9820

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi), Kocaeli 2. İcra Müdürlüğü’nün 2009/16618 Esas sayılı dosyasında trafik kaydına 07.12.2009’da haciz konulan 34 EJ 3693 plaka sayılı aracı, 04.12.2009’da noterde yapılan sözleşme satın aldığını, mülkiyetin hacizden önce kendisine geçtiğini belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: “dava konusu aracın noterde yapılan sözleşme ile üçüncü kişi tarafından satın alındığı, mülkiyetin davacıya geçtiği, ancak yasal süresinde tescil işlemini yaptırmadığı,bu nedenle davalıların yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu olmadığı “gerekçesi ile davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

İstihkak davalarında, İİK’nun 97/11. maddesi uyarınca genel hükümler dahilinde basit yargılama usulü uygulanır ve dava değeri alacak miktarı ile hacizli malın değerinden hangisi az ise ona göre belirlenir.

Somut olayda nispi karar ve ilam harcının alacak miktarı olan 13.075,55.-TL üzerinden hesaplanması gerektiğinin dikkate alınmaması hatalıdır.

Öte yandan alacaklı tarafın, davanın açılması ile haberdar olduğu istihkak iddiasını kabul ettiği yönünde bir beyanı ya da haczin kaldırılması için herhangi bir girişimi de bulunmamaktadır.

Kabul ile sonuçlanan davada, yargılama giderleri ve vekalet ücretinden davanın açılmasına neden olan davalı alacaklı tarafın sorumlu tutulması gerektiği dikkate alınmadan yazılı biçimde karar verilmesi de isabetli değildir.

Ne var ki bu belirtilen bu yanlışlıkların giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.