KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2010/7332 E., 2011/1845 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacılar vekili, müvekkili ...'ın yönetiminde bulunan araca, davalıların işleteni, sürücüsü ve...Sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucu hasarlandığını, olay nedeniyle aracın sürücüsü olan müvekkili Celalettin ile sağ ön koltukta oturan diğer müvekkili ...'ta trafik fobisi oluştuğunu, davalı sürücünün olayda %100 kusurlu olduğunu belirterek şimdilik 10.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın (sigorta şirketi dışındaki davalılardan) davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalı ... AŞ vekili, davacılardan araç maliki olmayan Mehmet'in aktif dava ehliyetinin olmadığını, hasardan sorumluluklarının ZMMS hadlerinin üzerinde kalan kısmından poliçede yazılı hadlere kadar olduğunu temerrüde düşürülmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.
Davalı ..., davacıların aktif dava ehliyetinin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
23.11.2004 gün 2003/503 2004/367 sayılı önceki hükmün taraflarca temyizi üzerine Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 9.5.2006 gün 2005/5736 2006/5433 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.
Bozma ilamına uyulumasından sonra mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 8.420,60 TL tazminatın davalılardan sigorta şirketi poliçe limiti olan 2.000 TL ile sınırlı sorumlu olmak kaydı ile davalılardan müteselsilen tahsiline, bu miktara davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden, diğer davalılar yönünden haksız fiil tarihinden (19.12.2002) itiba-
ren yasal faiz yürütülmesine, davacıların manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2010/7332, K. 2011/1845, 3 Mart 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama