Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2010/8969 K.2011/3711

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ..., Vasfiye, Serhat, Medine ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araca davalıların işleten ve sürücüsü olduğu aracın çarparak hasarlaması sonucu davacının kendi sigortalısına 9.8.2005 tarihinde 3.523,49 TL hasar bedeli ödediğini açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak davalı sürücünün %60 olan kusur oranına tekabül eden 2114,09 TL nin ödeme tarihi 9.8.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulü ile, 2114,09 TL hasar bedelinin ödeme tarihi olan 9.8.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ..., Vasfiye, Serhat, ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 20/d maddesine göre trafikte kayıtlı motorlu araçların noterlerce yapılmayan her çeşit satış ve devirlerinin geçersiz olmasına göre davalı ..., Hüseyin, Vasfiye, Serhat ve Medine’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Araçların ticari nitelikte olmaması nedeniyle uygulanabilecek faiz oranı yasal faizdir. Bu nedenle mahkemece hükmedilen tazminata reeskont faiz işletilmesine karar verilmesi doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.