Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2011/63 K.2011/8544

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalılar Ünal ve İbrahim vekili ile davalı ... Sigorta A.Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait araca, davalıların malik, sürücü ve trafik sigortacısı oldukları aracın tam kusurlu çarpması sonucu hasarlandığını belirterek, 5.329.28 TL’nın, kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Ünal ve İbrahim vekili ile davalı ... Sigorta A.Ş. vekili, kusur oranına ve tazminat miktarına itiraz ederek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve kusur durumuna göre, davanın kısmen kabulü ile, 3.000.00 TL hasar bedeli ve 232.80 TL tespit masrafının, olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan (sigorta şirketi dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizden sorumlu olarak) tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar Ünal ve İbrahim vekili ile davalı ... Sigorta A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalılar Ünal ve İbrahim vekili ile davalı ... Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki

bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekilinin dava dilekçesinde talep ettiği 232.80 TL tespit masrafı yargılama giderleri arasında hesaplanıp, kabul oranına göre hükmedilmesi gerekirken, mahkemece, bu meblağın müddeabihe dahil edilerek hüküm kurulması doğru görülmemiştir.