KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2012/12379 E., 2013/2554 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araca davalının işleteni ve sürücüsü olduğu aracın çarpması sonucu hasarlanması nedeni ile 5.000,00.-TL tazminat ödediğini belirterek davalı sürücünün % 100 kusurlu olarak verdiği zarar nedeni ile ödenen 5.000,00.-TL'nin 07.01.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.
Davalı ...,... San. A.Ş. ve ... vekili, davalı sürücünün kazanın oluşumunda kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davacıya sigortalı araç sürücüsünün kazada % 100 kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, 6762 sayılı TTK'nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, kaza ile ilgili olarak kusur raporu alınmaksızın karar verilmiş ise de; kazaya karışan taraflarca düzenlenen ve kazanın oluşumunu farklı kusur sonucu doğuracak
şekilde anlatan kaza tespit tutanağı, tarafların kusurları bakımından hüküm kurmaya yeterli olmayıp, 6100 Sayılı HMK’nin 266. (1086 sayılı HUMK’nin 275 ve 276) ve takip eden maddeleri uyarınca, “mahkemece, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşü alınarak karar verilmelidir” hükmü gereğince seçilecek uzman bilirkişi aracılığıyla, tarafların kusur derecelerinin tespiti ile sonucuna göre karar vermek gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2012/12379, K. 2013/2554, 28 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama