KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2012/1295 E., 2012/4967 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili davalı ...’ın (Kendi adına asaleten, ...’a velayeten) müvekkiline olan borcu nedeniyle hakkında yaptıkları icra takibi sırasında borcuna yetecek haczi kabil malının bulunmadığını, ancak alacaklılardan mal kaçırmak amacı ile kendisine ait taşınmazı diğer davalı ...’e sattığını öne sürerek yapılan tasarrufun iptalini talep etmiştir. Davalı ... vekili davanın reddini savunmuş, diğer davalı cevap vermemiştir. Mahkemece dayanak icra takip dosyasının icra hukuk mahkemesi kararı ile icranın geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacının dayandığı icra takibinin mahkeme kararı ile geri bırakılması kararının kesinleşmesine ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacının diğer temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak tasarrufun iptali davalarında geçerli bir icra takibinin bulunması dava şartı olup mahkemece dava şartının bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi halinde davalı yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği halde davalı yararına nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil bozma nedeni ise de bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden kararın 6100 sayılı HMK.nun geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2012/1295, K. 2012/4967, 19 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama