Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2012/6503 K.2013/4835

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda müvekkillerinin desteğinin hayatını kaybettiğini ileri sürerek toplam 47.850,60 TL destekten yoksun kalma tazminatı ve cenaze giderinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmeleri için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK.nin 45/II maddesine dayanarak

uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir. Davacılardan Müjdat, kazada hayatını kaybeden ...'ın oğludur. Kaza tarihinde 16 yaşında olmakla birlikte davacılar tarafından hasta olması nedeni ile yaşamı boyunca babasının desteğinden mahrum kalacağı ileri sürülmüş, sunulan sağlık raporuna göre anemi hastası olup %40 oranında özürlü olduğu, işgücü kaybı ile ilgili resmi bir ölçüt olmadığı belirtilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan raporda davacı ...'ın yaşamı boyunca babasının desteğini ihtiyaç duyduğu kabul edilmiş ise de, özürlülük oranı belli olmakla birlikte davacının bu rahatsızlığı nedeni ile herhangi bir işte çalışıp çalışamayacağı, işgücü kaybı oranı belli değildir.

Bu nedenle davacı hakkında sağlık raporları ile birlikte en yakın Üniversite ya da Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınacak rapora göre çalışıp çalışamayacağı ile ilgili yeniden rapor alınarak babasının desteğine sürekli ihtiyaç duyup duymayacağı konusunda bir değerlendirme yapılarak karar verilmelidir. Bu hususta yeterli inceleme yapılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.