Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/15943 K.2013/15981

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete kasko sigortalı aracın tek taraflı kazada hasara uğradığını, davalının ihbara rağmen sigorta tazminatı ödemediğini, 5.509,40 TL hasar bedelinin tahsili için Üsküdar 4. İcra Müdürlüğünde icra takibi başlatıldığını ancak davalının borca itiraz ettiğini belirterek, haksız itirazın iptaline ve takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile 2.500,00 TL asıl alacak ve 36.47 TL işlemiş faiz üzerinden icra takibinin devamına, %40 icra inkar tazminatına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalının temyiz itirazları incelendiğinde; Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat davasıdır.

Dosyada mevcut ibranamede ve tahütnamede; araç bedelinin 35.000,00 TL üzerinden alındığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise araç değerinin 37.500,00 TL olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır. Yapılan ödeme miktarının 35.000,00 TL olması karşısında arada fahiş fark bulunmaması ve davacının müzayakada olduğunun kabul edilmesi de söz konusu olamadığına göre ibraname ve tahütnamenin değerlendirilip borcu söndüren sebeplerden olan ödeme ve ibranamenin davacıyı bağlayıp bağlamadığı tartışılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.