Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2013/19808 K.2015/4789

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı nezdinde zorunlu mali sorumluluk sigortalı aracın neden olduğu kazada araçta yolcu olarak bulunan müvekkillerinin çocukları ...'ın hayatını kaybettiğini, kazadan dolayı davalı sigorta şirketi tarafından davadan önce 9.543 TL destek tazminatı ödendiğini, ancak ödemenin yetersiz olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı anne ve baba için destek tazminatı ile cenaze gideri olarak 1.000 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 4.3.2013 tarihinde talebini, 15.308,29 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili; davacılara yapılan ödemeyle müvekkilinin sorumluluğunu yerine getirdiğini öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek, davanın kabulüne, anne Yıldız için 11.727,91 TL, baba Kadir için 3.330,38 TL maddi tazminatın ve 250 TL cenaze giderinin 2.12.2012 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan raporda bilirkişi tarafından CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak davacıların ve desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş ve %10 artış ve %10 iskonto yapılarak hesaplama yapılmıştır.

Ancak karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas,1990/199 sayılı kararı ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Yargıtay kriterlerine uygun olarak Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacıların ve desteğin muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ile destekten yoksun kalma zararının hesaplanması gerekirken tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak yazılı olduğu biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.