KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2013/5261 E., 2014/5557 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
336 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
- KARAR -
Davacı vekili; davalı tarafa ait araç sürücüsünün müvekkiline çarparak yaralanmasına neden olduğunu açıklayıp fazlaya dair haklarını saklı tutarak 1.000 TL bakıcı gideri ve taksi ücreti ile 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulü ile 1.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın tahsiline, fazlaya ilişkin istemin saklı tutulmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışından kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-)Davacı vekili dava dilekçesi ile maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Mahkemece davacı yararına kabul edilen maddi ve manevi tazminatlar yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, tek kalemde vekalet
ücretine hükmedilmesi de doğru değil bozma nedeni ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3/II. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HMUK'nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2013/5261, K. 2014/5557, 10 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama