KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2013/8876 E., 2013/10681 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Çocuk mallarının korunmasına ilişkin olarak açılan davada Şiran Asliye Hukuk ve Kartal 1. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 352. ve devamı maddeleri uyarınca açılan çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir.
Türk Medeni Kanunu’nun 336/3 madesine göre "Velâyet, ana ve babadan birinin ölümü hâlinde sağ kalana, boşanmada ise çocuk kendisine bırakılan tarafa aittir".
Türk Medeni Kanununun Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzük'ün Çocuk Mallarının Korunması başlıklı 4. maddesi “Ana ve babadan birinin ölümü halinde nüfus memuru veya evliliğin mahkeme kararı ile sona ermesi halinde kararı veren mahkeme, sağ kalan veya velayet kendisine verilen eşin yerleşim yeri aile mahkemesine, yoksa Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun belirlediği mahkemeye durumu derhal bildirir. Mahkeme, belirleyeceği süre içinde, sağ kalan veya velayet kendisine verilen eşten çocuğun varsa, mal varlığının dökümünü gösteren bir defter vermesini ve bu mal varlığında veya yapılan yatırımlarda gerçekleşecek önemli değişiklikleri de bildirmesini ister” hükmünü içermektedir.
Türk Medeni Kanunu’nun 21. maddesine göre velayet altında bulunan çocuğun yerleşim yeri ana ve babanın ortak yerleşim yeridir. Somut olayda, mallarının korunması istenen çocuk Elif ve Pınar Koca'nın vefatı sonucu, velayeti kullanan anne ...'ın yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olacağı hususu kuşkusuzdur.
Somut olayda, çocukların annesi Güllü'nün mernis adres kayıt sisteminde yerleşim yerinin, “.... Mh. Çarşıiçi Cd. No:31/1 ..../Gümüşhane” adresi olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Şiran Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2013/8876, K. 2013/10681, 4 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama