KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/3688 E., 2014/12599 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Eylül 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
311 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkilinin Jandarma Er olarak görev yapmakta iken, davalı tarafın işleteni ve maliki olduğu resmi araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp ıslah ile artırılan 39.718,24 TL maddi tazminat ile 7.000,00 TL manevi tazminatın tahsili talebinde bulunmuştur.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamında davanın kısmen kabulüne dair kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 2010/13248 Esas, 2012/1038 Karar sayılı ve 30.01.2012 tarihli ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.
Mahkemece, bozma ilamına uyulmasından sonra davanın kısmen kabulü ile 29.095,73 TL maddi tazminatın tahsiline, manevi tazminat talebinin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.
2-Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca, davalı ... harçtan muaf olduğu halde, mahkemece, harçtan sorumlu tutulması doğru değil, bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir
nitelikte görülmediğinden, hükmün, 6100 Sayılı H.M.K.nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle, HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/3688, K. 2014/12599, 25 Eylül 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama