KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2014/4454 E., 2015/9891 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Eylül 2015
- Mahkemesi
- İstanbul(Kapatılan) 26.Asliye Ticaret Mahkemesi
- Tarihi
- 10/10/2013
- Numarası
- 2011/250-2013/111
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
- KARAR -
Davacılar vekili, davacılar desteğinin işleteni olduğu davalı sigorta şirketine ... poliçesi ile sigortalı .... plaka sayılı araçta yolcuyken 18/04/2009 tarihinde meydana gelen tek taraflı trafik kazasında davacıların vefat ettiğini, murisin desteğinden yoksun kalanların 3. kişi konumunda olmakla tazminat alabileceklerini, zararın karşılanması için sigorta şirketine başvurduklarını ancak başvurularının reddedildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak 10.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesini talep etmiş ve 29/04/2013 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini yükseltmiştir.
Davalı sigorta şirketi vekili, işletenin vefatı halinde mirasçıların yansıma yoluyla teminattan yarlanamayacağını, tazminat talep edemeyeceklerini, müvekkilinin sorumluluğu varsa poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, faiz isteğinin reddi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulüyle davacı N.. A.. için 123.148,57 TL tazminat tutarının, davacı M.. A.. için 9.039,00 TL
tazminat tutarının ve davacı D.. A.. için 17.812,43 TL alacak tutarının davalıdan temerrüt tarihi olan 09.01.2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte alınarak davacılara ayrı ayrı verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2014/4454, K. 2015/9891, 30 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama