Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2014/9315 K.2016/4659

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 29.03.2016 Salı günü davalı vekili Av. ... geldi. Davacı taraftan gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı nezdinde “kobi paket sözleşmesi” ile sigortalı ve müvekkiline ait temizlik malzemesi deposundan şoför olarak çalışan kişilerce hırsızlık yapılması nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını, davalı ... şirketinin ihbara rağmen, zararın teminat kapsamı dışında kaldığı gerekçesiyle ödeme yapmadığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 10.000 TL'nin davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 21.10.2013 tarihinde harcını tamamlamak suretiyle talebini 75.601,71 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... şirketi vekili; zarara neden olan kişilerin şirket çalışanı olması sebebiyle eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu, poliçeyle hırsızlık suçunun teminat kapsamına alınması nedeniyle zararın teminat dışı olduğunu öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; hırsızlık olayının gerçekleştiği tarih ile ıslah tarihi arasında 10 yıllık uzamış zamanaşamı süresinin dolmadığı, zararın sigorta teminatı kapsamında olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 75.601,71 TL'nin 65.601,71 TL'lik kısmına ıslah tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmek suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiş, karar davalı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK.'nun 1268. (6102 sayılı TTK. md. 1420) maddesi gereğince rizikonun gerçekleşmesi halinde sigortacı tarafından ödenecek sigorta tazminatı 2 yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Dava açılması, BK.'nun 133/2 maddesi uyarınca zamanaşımını kesen sebepler arasındadır. Ancak dava, açılan miktar için zamanaşımını kesmektedir.

Zarar gören kişinin dava dışı tuttuğu tazminat miktarı için zamanaşımı kesilmez, bu miktarla ilgili olarak işlemeye devam eder. Mevzuatımızda fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması, saklı tutulan alacak kısmı için zamanaşımını kesen bir sebep olarak öngörülmemektedir. Zarar gören kişi tazminat alacağının tamamını değil, bir kısmını dava etmiş olabilir.

İlke olarak ilk davada (zararın) sigorta bedelinin bir kısmı istenmiş olup fazlaya ilişkin hak saklı tutulmuş olsa dahi saklı tutulan ve daha sonra ıslaha ya da ek davaya konu edilen istem, asıl davanın tabi olduğu zamanaşımı süresine tabi olup, açılan ilk dava ile istenmeyen sigorta bedeline (zarara) ilişkin işlemeye başlayan zamanaşımı süresi kesintiye uğramayıp devam etmektedir.

Somut olayda davacı vekili, müvekkilinin iş yerinden şoför çalışanları tarafından çalınan malzemeler nedeniyle uğradığı zararın tazmini için davalı ... şirketine ihbarda bulunmuş, davalının hasarı karşılamaması nedeniyle eldeki davayı açmış, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 10.000 TL'nin tahsilini istemiştir.

Dosyada hükme esas alınan 17.08.2013 tarihli bilirkişi raporunda davalı ... şirketinin 75.601,71 TL tazminat ödemesi gerektiği belirlenmiş, davacı vekilince 21.10.2013 tarihinde talep edilen tazminat miktarı 10.000 TL'den 75.601,71 TL'ye yükseltilmiştir.

Dosya içeriğine göre sigortalı ile sigortacı arasındaki eldeki dava ceza zamanaşımına tabi olmayıp zamanaşımını kesen veya durduran nedenlerin bulunmadığı da gözetildiğinde mahkemece, davalı vekilinin zamanaşımı def'i dikkate alınarak ıslah edilen kısım yönünden zamanaşımı nedeniyle red kararı vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.