KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2015/8994 E., 2018/3703 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2018
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacılar vekili, 07.07.2013 tarihinde, müvekkillerinin eş/babasının, davalı ... şirketine trafik sigortalı araçla geçirdiği tek taraflı trafik kazasında vefat ettiğini ve destekten yoksun kaldıklarını beyanla, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla davacılar için ayrı ayrı 100 TL olmak üzere toplam 200 TL maddi tazminatın kaza tarihinden veya temerrüt tarihinden işleyecek ticari faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiş, 21/01/2015 havale tarihli dilekçe ile davacı ... için 142.509,05 TL, davacı ... için 47.899,80 TL olarak ıslah etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile; davacı ... için 142.509,05 TL ve davacı ... için 47.699,80 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte poliçedeki teminat sınırı dahilinde olmak üzere davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma istemine ilişkindir.
Mahkemece, davacı ... yönünden hükmün gerekçe kısmında da belirtildiği üzere, davanın kısmen kabulüne karar
verildiği, hüküm fıkrasının (H) bendinde davalı lehine vekalet ücretine hükmedildiği anlaşılmakla, (B) bendinde davanın kabulüne şeklinde hüküm kurulması isabetli görülmemiş ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK.’nun 438/7 nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2015/8994, K. 2018/3703, 2 Nisan 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama