KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2016/5808 E., 2019/3393 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
322 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili; davalı ...Ş nezdinde zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan davalı ...’ın işleteni ve maliki olduğu aracın, diğer davalı ...’in sevk ve idaresinde iken 21.01.2014 günü, müvekkilinin sevk ve idaresindeki araca ışık ihlali yaparak sağ yandan çarptığını, aracın hasarlanması ile müvekkilinin yaralanmasına neden olduğunu, olay sonrasında davalı ... şirketine zararın giderilmesi için Diyarbakır 1. Noterliği vasıtası ile gönderdikleri yazılı başvurunun “kusur oranının eksikliği” nedeni ile reddedildiğini,
müvekkilince olaydan sonra zararın belirlenmesi için Batman Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/10 Değişik İş sayılı delil tespiti dosyası ile yapılan incelemede araçta toplam 18.637,00 TL (14.937,00 TL parça ve 3.700,00 TL işçilik) tamirat giderleri ile ayrıca 4.000,00 TL değer kaybı oluştuğunun tespit edildiğini, bu nedenlerle müvekkilinin uğradığı 18.637,00 TL zararın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı ...Ş vekili; davacının iddia ve taleplerinin yasal dayanaktan yosun olduğunu, açılan davanın reddini savunmuştur.
Davalı ... vekili; davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile, 21.01.2014 tarihinde meydana gelen kaza nedeni ile araç hasar bedeli olarak istemle bağlı kalınarak 18.637,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ...Ş ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2016/5808, K. 2019/3393, 21 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama