Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2018/2242 K.2019/3413

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş. vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin sürücüsü olduğu araca davalıların işleteni ve trafik sigortacısı olduğu aracın tam kusurlu olarak çarpması sonucu murisin vefat ettiğini beyanla, her bir davacı için ayrı ayrı 2.500'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile; davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... için ayrı ayrı 2.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihi olan 31.03.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile ayrı ayrı davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin

istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ...Ş. vekili ve ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190 TL’ye çıkarılmıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacılar için ayrı ayrı 2.000,00'er TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden temyiz eden davalı ...Ş. vekili ve davalı ... bakımından ayrı ayrı kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.