Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2018/4587 K.2020/4519

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı tavzih talebinin reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; 23/01/2009 tarihinde meydana gelen davalıların işleteni ve sigortacısı oldukları araç ile davacıların oğlu/kardeşi ...'un sürücüsü olduğu aracın karıştıkları trafik kazasında ...'un vefat ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla baba ... için 2.000,00 TL ve anne ... için 2.000,00 TL maddi tazminat bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen (davalı sigortanın poliçe limiti ile sınırlı kalmak kaydıyla) tahsiline; baba ... için 50.000,00 TL, anne ... için 50.000,00 TL ve kız kardeş ... için 40.000,00 TL manevi tazminat bedelinin tespit edilecek diğer kusurlu taraflarla müştereken ve müteselsilen sorumlu olan davalı ...'ndan 23.01.2009 tarihinden itibaren %29 avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; sorumluluğun poliçe limiti sınırlı olduğunu, araç sürücüsünün kusurunun bulunmaması halinde davalının sorumluluğuna gidilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davalıya ait olan araç sürücüsünün herhangi bir kusuru bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, 2009/132-2014/188 sayılı karar ile müteveffa sürücü ...'un %100 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekili gerekçeli kararın 4 nolu hüküm fıkrasında vekalet ücretinin hatalı olarak 13.600,00 TL olarak hesaplandığı ve 1.500,00 TL olması gerektiğini öne sürerek tavzih talebinde bulunmuş, mahkemece davacılar vekilinin tavzih talebi kabul edilerek hüküm fıkrasının 4. Maddesindeki vekalet ücreti 1.500,00 TL olarak düzeltilmiş;

hükmün, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 09/10/2017 gün ve 2015/1813 Esas 2017/8724 karar sayılı ilamı ile "davalılar yararına asıl kararda maktu vekalet ücretine hükmedilmemesinin maddi hata olmadığı, bu hususun ancak temyiz sebebi yapılabileceği, mahkemece davacılar vekilinin tavzih talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu gibi ek kararla davalılar lehine maktu vekalet ücreti verilmesinin doğru olmadığı" gerekçesiyle karar bozulmuş ve mahkemece bozma ilamına uyulmuştur.

Bozma sonrası yapılan yargılama sonrasında mahkemece 2018/122-2018/273 sayılı karar ile davacılar vekilinin hükmün tavzihine ilişkin talebinin reddine, 2009/132-2014/188 sayılı kararın geçerli sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacılar murisinin ölümü nedeni ile Borçlar Kanunu'nun BK m. 47 (6098 sayılı TBK m. 56) gereğince manevi tazminat istemine ilişkindir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 10/3 maddesi “Bu davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur” şeklindedir.

Somut olayda her bir davacının manevi tazminat istemleri tümden reddedilmiş olması bakımından karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 10. maddesinin 3. bendine göre kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine, davacılar sayısınca maktu vekalet ücreti taktiri gerekirken bu hususun gözden kaçırılarak davalı lehine nispi vekalet ücreti takdir edilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nin geçici 3/II. maddesi delaletiyle 1086 sayılı

HMUK’nin 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.