KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2019/444 E., 2020/3534 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Haziran 2020
- Mahkemesi
- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8.
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan temyiz incelemesi sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili; davalı ... şirketi nezdinde zorunlu trafik sigortası ile sigortalı ... plaka sayılı aracın kusuru ile meydana gelen trafik kazası sonucunda küçük ...'nün ağır şekilde yaralanarak beden gücü kaybına uğradığını belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 1.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava iki yıllık hak düşürücü sürede açılmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince süresi içerisinde istinaf edilmiştir.
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince, usul ve esas yönünden hukuka uygun olan ve davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun HMK. M. 353/1-b/1 hükmü uyarınca esastan reddine, karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, HMK'nın 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2019/444, K. 2020/3534, 16 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama