Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2019/5265 K.2020/7614

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... mülkiyetindeki ve diğer davalı ... sevk ve idaresindeki sigortasız aracın 28.07.2003 tarihinde sürücüsü ... olan araç ile yapmış olduğu trafik kazası sonucunda ...'ın yaralandığını, kazada yaralanan ...'ın müvekkili kuruma başvurması üzerine, 18.08.2008 tarihinde 5.973,00 TL'nin ödendiğini, 5684 sayılı Sigortacılık Kanununun 14. maddesine istinaden kurumun zararına neden olan araç sürücüsü ve işleteni davalılara rücu hakkı doğduğunu beyanla, 5.973,00 TL'nin ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ayrı ayrı verdikleri cevap dilekçesinde davanın reddini istemişlerdir.

Yapılan yargılama sonucunda yerel Mahkemece verilen davanın reddine dair karar, Dairemizin 29.11.2018 tarih ve 2016/547 E., 2018/11525 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, açılan davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava yaralanmalı trafik kazası nedeniyle dava dışı kişiye ödenen tazminatın rücuen tahsili talebine ilişkindir.

Somut olayda; dava 28.07.2013 tarihinde açılmış, 19.11.2014 tarihli duruşmada davacı vekili dava konusu alacağın 3. kişi ... tarafından fer'ileriyle ödendiğini, davanın konusuz kaldığını beyan ettiği, ödeme olayının davalı tarafın da kabulünde olduğu tartışmasızdır. O halde, HMK hükümlerine göre davacının davanın açılmasında haksız olmadığı, davanın sonradan dava dışı kişinin ödemesi nedeniyle konusuz kaldığı gözetildiğinde davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil bozma nedeni ise de bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarının gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi göndermesiyle HUMK'nın 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.