Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2015/10927 K.2016/109

Kasten yaralama ve hakaret suçlarından sanık ...

Sevda'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 125/1 ve 62/1 (iki defa) maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis ve 2 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, Gölmarmara Sulh Ceza Mahkemesinin 27/02/2009 tarihli ve 2007/132 esas, 2009/39 sayılı ilâmı tekerrüre esas teşkil ettiğinden cezasının, anılan Kanun'un 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Akhisar 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 09/01/2012 tarihli ve 2012/569 esas.

2014/39 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.11.2014 gün ve 367519 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Sanığın tekerrüre esas alınan Gölmarmara Sulh Ceza Mahkemesinin 27/02/2009 tarihli ve 2007/132 esas, 2009/39 sayılı kararına konu 1.000 Türk lirası adlî para cezasının. 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca, hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305/1-1.bendi gereğince kesin olduğu ve aynı madde son fıkrası uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesinin 1. fıkrasında, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326. maddeleri uygulanır." hükmüne yer verildiği,

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 23. maddesi ile CMK'nın 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen 3.000 Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yasa yoluna başvurulamayacağı” şeklinde değişiklik yapılmış ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile de 5320 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasaya “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklinde geçici 2. madde eklenmiştir.

5219 sayılı Kanun ile değişik 1412 sayılı CMUK'nın 305/3 maddesinde, “Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz.”; aynı kanun maddesinin son fıkrasında ise, "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz. Ancak haklarında 343. madde hükümleri dairesinde Yargıtay'a başvurulabilir." hükümleri yer almaktadır.

İncelenen dosyada, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınan ilamın, Gölmarmara Sulh Ceza Mahkemesi'nin 27.02.2009 tarihli 2007/132 esas, 2009/39 sayılı kararıyla, verildiği tarih itibariyle kesin olan doğrudan hükmedilen 1000 TL adli para cezasına ilişkin olduğu görülmektedir.

Söz konusu mahkumiyetin, hüküm tarihi itibariyle 2.000 TL'yi aşmayan kesin nitelikteki adli para cezasına ilişkin olması nedeniyle, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve yaralama suçlarından sanık ... Sevda hakkında, Akhisar 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 09/01/2012 tarihli ve 2012/569 esas, 2014/39 karar sayılı kararının, CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,