KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/35640 E., 2017/8513 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Temmuz 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, tehdit, basit yaralamaya teşebbüs
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;
1-) Sanıklar ... ve ... hakkında “hakaret” suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizler yönünden;
Sanıklara yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Cezaların Kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanıkların ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-) Sanık ... hakkında “yaralamaya teşebbüs ve tehdit”, sanık ... hakkında “tehdit” suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizlerin incelemesinde;
a)TCK'nın 86/2 maddesinde düzenlenen yaralama suçuna ilişkin yaptırımın üst sınırının bir yıl olduğu gözetilmeden, temel cezanın üst sınırın üzerinde belirlenmesi,
b)Sanığın, başka suçtan sorgusu esnasında, tutuklanma istemiyle sevk edildiği Sulh Ceza Hakimi olan katılana hitaben "Seninle görüşeceğiz başkan" biçimindeki sözünün TCK’nın 106/1-2.cümlesindeki sair tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında TCK’nın 106/1-1.cümlesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/35640, K. 2017/8513, 6 Temmuz 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama