KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/36216 E., 2017/1432 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Şubat 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hükümler
- Beraat
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Suça konu ruhsatsız yapı hakkında, zemin kat ile birinci normal katın iskan edilir, ikinci katın kaba inşaat ve üçüncü katın kolanları ile iç ve dış duvarlarının örülü olması nedeniyle 29.12.2005 tarihli yapı tatil tutanağının düzenlendiği, bu tutanağa dayanılarak sanıklar hakkında 05.05.2006 tarihli iddianameyle İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinde kamu davasının açıldığı, mahkeme tarafından imar kirliliğine neden olmak suçundan sanıkların hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilerek, hükümlerin açıklanmasının geri bırakıldığı,
bu kararın 20.05.2013 tarihinde kesinleşmesinden sonra sanıkların aynı yapıda, zemin kat, bir, iki ve üçüncü katları iskan haline getirerek tamamladıkları, bu nedenle 19.08.2013 tarihinde ikinci bir yapı tatil zaptının düzenlendiği, sanıklar hakkındaki ilk davada alınan 04.10.2006 tarihli bilirkişi raporunda, suça konu binanın 29.09.2006 tarihinde yapılan keşif itibariyle, ikinci katın iskan haline getirildiği, üçüncü katın iç duvarlarının örülü, iç sıvasının yapılı, tavan tabliye betonunun dökülmediği,
bir kısım pencere ve doğramaların takılmadığı ve iç kaplamaların yapılmadığının, bu şekilde üçüncü katın iskan haline getirilmediğinin belirtildiği somut olayda, hukuki kesintinin sağlandığı ilk iddianamenin düzenlendiği 05.05.2006 tarihinden sonra inşaatın bitirilerek sanıklarca üçüncü katın da iskana hazır hale getirilmesi nedeniyle atılı suçun oluştuğu gözetilmeden sanıkların mahkumiyeti yerine beraatlerine karar verilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/36216, K. 2017/1432, 8 Şubat 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama