KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2015/438 E., 2015/693 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından, sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2. Sanık hakkında tehdit suçuna yönelik temyize gelince,
Olay günü, müştekinin sanığı yakalayıp hakkında işlem yapmak için karakola götürdüğü sırada sanığın karakol bahçesinde müştekiye sinkaflı kelimelerle hakaret edip ayrıca müştekiye ''seni kafama yazdım kahverenkli montlu seninle görüşeceğiz'' şeklindeki ifadenin görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturacağı yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın tebliğnamesine, sanığın görevli polis memurları tarafından karakola getirildiğinde müştekiye yönelik eyleminin, müştekinin görevini yaptırmamaya yönelik olmaması nedeniyle iştirak edilmemiş ve başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
Sanık hakkında tehdit suçundan TCK’nın 106/1-2. cümlesi uyarınca hüküm kurulmasına rağmen üst sınırdan daha fazla ceza tayini,
Okundu:S.G.
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2015/438, K. 2015/693, 28 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama