Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/11877 K.2019/4189

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Temyiz başvurusunun süresinde yapılmaması nedeniyle, mahkemenin 30/11/2015 tarihli temyiz isteğinin reddine ilişkin ek karara karşı, sanık tarafından yapılmış bir temyiz isteğinin bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ...’ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2- Sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerine gelince;

Sanık ...’nın yokluğunda verilen kararın, mahkemeye bildirdiği adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği, mümkün olmaması durumunda MERNİS adresine aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan bildirdiği adrese Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve öğrenme üzerine gerçekleştirilen temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

a-) Sanık ...’ya yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

b-) Sanıklar ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyizde ise, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar birden fazla kamu görevlisine direnmesine karşın, TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,