Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2016/342 K.2017/15307

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik bir temyiz talebi bulunmadığı belirlenerek dosya görüşüldü:

A- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafilerinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan, sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...'nin tehdit eylemini tek bir fiille birden fazla kişiye yönelik olarak gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, tehdit suçundan beş kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'in suç tarihinden önce sabıkasız olduklarının anlaşılması, tehdit ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarında giderilmesi gereken somut (maddi) bir zararın oluşmaması ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, CMK’nın 231/5. maddesindeki diğer hususlar değerlendirilmeden, “şikayetçinin bu olay nedeniyle uğradığı zarar tazmin edilmediğinden koşulları oluşmadığından" biçimindeki, kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle anılan Kanun maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'in konut dokunulmazlığını ihlal eylemini birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirmelerine rağmen, TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,