KÜNYE
18. Ceza Dairesi 2016/7572 E., 2018/6371 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, tehdit
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve temyiz taleplerinin kapsamının yalnızca tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere ilişkin olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:
1- Tehdit suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, karar tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafii ile katılan ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2- Hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülememiştir.
Ancak;
a-) Sanığın iş yerine haciz için gelen katılan avukata hitaben, icra görevlisi müşteki ...’ı kastederek “buna kaç para verdiniz her halde iyi para verdiniz ”demesi biçiminde kabul edilen eyleminde mağdurların her ikisine yönelik de hakarette bulunmasına karşın, TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,
b-) Hakaret suçundan dolayı ancak manevi zararın oluşabilecek olması ve mağdurun uğradığı manevi zararın da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi ve sanığın adli sicil kaydında engel mahkumiyeti bulunmaması karşısında, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “şartlar oluşmadığından” biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 18. Ceza Dairesi, E. 2016/7572, K. 2018/6371, 30 Nisan 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama