Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2018/2155 K.2019/12047

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 129. maddesi uyarınca, hakaretin haksız bir fiile tepki olarak ve karşılıklı olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, CMK'nın 223/4-c maddesi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığı” kararı verilmesi gerekirken “ceza vermekten vazgeçilmesine” şeklinde karar verilmesi,

2- Sanığın yaralama eyleminin, TCK'nın 25/1. maddesi gereğince meşru müdafaa sınırları içinde kaldığından, CMK'nın 223/2-d maddesi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, CMK'nın 223/3-b maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin BOZULMASINA, ancak; bu aykırılıklar yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, temyiz edilen kararın açıklanan noktaları, tebliğnamedeki isteme uygun olarak,