Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2018/3456 K.2020/5200

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın aşamalardaki savunmalarında üzerine atılı hakaret suçunu kabul etmemesi ve mağdur ... ile tanıkların uzak oldukları için sanığın hakaret ettiğini bizzat duymadıklarına dair anlatımlar ve dosya kapsamı karşısında, sanığın hakaret suçunu işlediğine dair katılan ...’ın soyut beyanı dışında şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın hakaret suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2) Sanığın, olay tarihinde görevli polis memurları olan katılan ve mağdura yönelttiği “onlarla uğraşamam, işine geleni bir telefonla bırakıyorlar, o polisleri sürdüreceğim, Ankara'yı arıyorum " şeklindeki sözlerinin, tartışmanın bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde, polis memurlarını görevden alma ya da görev yerini değiştirme konusunda herhangi bir yetki ve gücünün bulunmadığından, tehdit suçunu oluşturmadığı gözetilmeden kanuni olmayan gerekçeyle tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

3) Kabule gore ise; TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,