Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/22455 K.2020/5633

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 265. maddesinde, görevi yaptırmamak için direnme suç tipinde; hareketin "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alındığında;

Katılan anlatımları ve 17/11/2005 tarihli olay tutanağında; sanığın, kendisine hakaret eden ...'a sinirlenip elinde bıçak ile apartmanda dışarı çıktığı ve polis memurları tarafından bıçağın sanığın elinden alındığının belirtilmesi karşısında, sanığın polis memurlarına bıçakla direndiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu kanıtlara dayalı olarak açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- CMK’nın 231/11. maddesinde yer alan düzenlemeye göre, mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve TCK'nın 62. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılması,

b- Sanığın birden çok polis memuruna direnmesine karşı TCK'nın 43/2-1. maddesinin uygunlanmaması,