Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2019/7995 K.2019/14351

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

TCK’nın 52. maddesi uyarınca adli para cezasının gün üzerinden belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, sonuç ceza değişmediğinden bozmayı gerektirmediği,

Anlaşılmış ve ileri sürülen temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi başkaca hukuka aykırılığa rastlanmamıştır.

Ancak,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/8-71 esas, 2016/42 karar nolu ve 09/02/2016 tarihli kararında da benimsendiği üzere, 7.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen ilk hükmün sanık ve sanık lehine Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilip Özel Dairece bozulmasından sonra, 8.840 TL adli para cezası şeklindeki açıklanması geri bırakılan ikinci hükmün, sanığın, denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle CMK'nun 231/11. maddesi uyarınca açıklanması sırasında "cezayı aleyhe değiştirme" yasağı gözetilerek infazın ilk hükümdeki 7.000 TL adli para cezası üzerinden yapılması gerektiği belirtilmeden sanığın 8.840 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi,