Yargıtay 18. Ceza Dairesi E.2020/1197 K.2020/6798

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve inceleme konusu dosyada insan ticareti suçundan sanıklar hakkında İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/125 esas, 2011/148 sayılı kararıyla beraat kararı verildiğindan bu suçtan hüküm kurulmasına yer olmadığı kararlarının verildiği, insan ticareti ile fuhuş suçlarının unsurları itibariyle ayrı olduğu,

her iki suçun da gerçekleştiği kabul edildiğinde, failin ayrı ayrı cezalandırılmasının gerektiği, TCK'nın 44. maddesinde belirtildiği biçimde fikri içtimadan söz edilemeyeceği, tebliğnamede isimleri belirtilen mağdurların iddianamede yer almadığı, bu mağdurlara yönelik sanıklar hakkında inceleme konusu dosyada dava açılıp hüküm kurulmadığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek yapılan incelemede,

A- Sanık ... müdafii sıfatı ile kararı temyiz ettiği anlaşılan Av. ...’in, dosyada sanık adına düzenlenmiş vekaletnamesinin bulunmadığı,

Anlaşıldığından, vekalet ücretine yönelik sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B- Diğer hükümlerin temyizine gelince,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- İletişimin tespiti kararlarının “insan ticareti” suçundan alınmış olması ve bu kararların verildiği tarihlerde “fuhuş” suçunun CMK'nın 135. maddesindeki katalog suçlar arasında yer almaması nedeniyle iletişimin tespiti kararlarıyla elde edilen görüşme kayıtlarının, fuhuş suçu açısından yasal delil niteliğine haiz olmadığı halde hükme esas alınması, sanıkların, TCK'nın 227/2. maddesindeki seçimlik hareketlerden hangisini ne şekilde gerçekleştirdiği, her bir mağdura yönelik maddi fiilin açıkça kişi, yer ve zaman gösterilip iletişimin tespiti kararları dışındaki mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanması gerekirken dosyadaki deliller genel ve soyut olarak değerlendirilerek yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararları verilmesi,

2- Kabule göre, sanıkların cebir veya tehdit kullanarak, hile ile ya da çaresizliklerinden faydalanarak mağdurları fuhuşa sevkettiğine dair delil elde edilemediği gibi, çaresizlikten söz edebilmek için kişinin muhtaç durumda bulunması,

bu muhtaç halin yarattığı sonuçtan yararlanılarak sömürülmesinin gerektiği, TCK'nın 227/4. maddesinde belirtilen çaresizlik halinde, hayatını devam ettirmek, bir yerde kalmak veya gitmek gibi konularda yapacak bir şeyi olmayan kimsenin durumunu anlamak gerekli olup, bu nitelikli halin varlığının kabulü için, mağdurun üstesinden gelemeyeceği bir çaresizlik ortamında bulunması gerektiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların mağdurların ne şekilde çaresizliğinden yararlanarak atılı suçu işlediği açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle TCK'nın 227/4. maddesinin uygulanması,