Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2004/10662 K.2005/2575

634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 35 ]

634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 38 ]

"İçtihat Metni"

Dava dilekçesinde ortak yere el atmanın önlenmesine karar verilmesi istenilmiştir, Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, anataşınmazın ortak bahçesine davalı yönetimin el atıp betonarme inşaat yaptığını ileri sürerek bu yere müdahalenin önlenmesiyle eski hale getirilmesini istemiştir.

Davalı yönetici savunmasında davaya konu edilen bahçedeki yolun genişletilmesiyle yeniden düzenlenmesine kat malikleri kurulunun 1.7.2003 günlü toplantısında karar verildiğini, kendisinin yönetici olarak bu kararı uyguladığını, davanın yöneticiye değil kararı olan kat maliklerine karşı açılması gerektiğini öne sürerek hakkındaki davanın reddini istemiştir.

Mahkemece anataşınmazın yerinde inceleme yaptırılarak düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden özellikle tapu kaydı ve kat malikleri kurulu karar defteri içeriğinden davalının yönetici olduğu ve anataşınmazda kat maliki olmadığı, kat malikleri kurulunun aldığı 1.7.2003 günlü karar gereğini yerine getirmek üzere dava konusu edilen bahçedeki değişikliği gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır.

Kat Mülkiyeti Yasasının yöneticinin görevlerini düzenleyen 35. maddesinin (a) bendi uyarınca kat maliklerince verilen kararların yerine getirilmesi yöneticinin görevi kapsamında olup anılan Yasanın 38. maddesi hükmüne göre kat maliklerinin vekili sıfatıyla hareket eden yöneticiye yasa ile tanınan görevini yerine getirmiş olması nedeniyle dava açılamaz.

Böyle bir davada husumetin ancak dava konusu edilen ortak yerde değişiklik yapılmasına karar veren kat maliklerine karşı yöneltilmesi gerekir. Davalı yönetici anataşınmazda kat maliki de olmadığına göre hakkında açılan bu davanın pasif husumet ehliyeti yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden işin esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.