KÜNYE
(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi 2009/11066 E., 2010/4817 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Mart 2010
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde işyerine çevrilen meskenlerin eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dava dilekçesinde tapu kütüğünde mesken niteliği ile kayıtlı olan davalıya ait 6 ve 7 nolu bağımsız bölümlerin işyeri olarak kullanıldıkları ileri sürülerek yasaya ve yönetim planına aykırı olan bu kullanımın önlenmesi ve bağımsız bölümlerin mesken olan eski haline getirilmesi istenilmiş, mahkemece bağımsız bölümlerin büro olarak kullanıldıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Yargıtay uygulamalarında mesken nitelikli bağımsız bölümlerin büro olarak kullanımları Kat Mülkiyeti Kanununun 24. maddesinin ikinci fıkrasındaki kat malikleri kurulu kararını gerektirmediğinden yönetim planında aksine bir hüküm bulunmadıkça meskenlerde büro açılabileceği kabul edilmiş ise de aynı kanunun 28.maddesi yönetim planının anagayrimenkulün yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini, yönetici ve denetçilerin alacakları ücreti ve yönetime ait diğer hususları düzenleyeceğini ve yönetim planının tüm kat maliklerini bağlayan bir sözleşme olduğunu belirtmiş olmakla yönetim planında bağımsız bölümlerin kullanımı ile ilgili yasaklar getirilebilir.
Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde dava konusu 6 ve 7 numaralı bağımsız bölümlerin tapu kaydında niteliklerinin mesken olduğu, yönetim planının 12. maddesine ise "...bağımsız bölümleri kat malikleri kurulunun oybirliği ile kararı bulunmadıkça tapu sicilinde belirtilen nitelikleri dışında kullanılmaz,” hükmüne yer verildiği anlaşılmaktadır. Buna göre davanın kabulü gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2009/11066, K. 2010/4817, 29 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama