Yargıtay 18. Hukuk Dairesi E.2013/20185 K.2014/4990

Davacı dava dilekçesinde, oğlu olan kısıtlı adayı Harun'un %90 oranında zihinsel ve bedensel engelli olduğunu, her türlü ihtiyacını kendisinin karşıladığını belirterek, oğlunun kısıtlanmasını ve kendisinin vasi olarak atanmasını talep etmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, oğlu olan kısıtlı adayı Harun'un %90 oranında zihinsel ve bedensel engelli olduğunu, her türlü ihtiyacının kendisinin karşıladığını belirterek, kısıtlanmasını ve kendisinin vasi olarak atanmasını talep etmiştir. Mahkemece dava kabul edilerek Harun'un TMK. 405. maddesi gereğince kısıtlanmasına ve davacının velayeti altında bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından, yargılama sırasında alınan raporlarda kısıtlı adayının akıl hastalığı bulunduğu yönünde bir tespit bulunmamasına rağmen akıl hastalığı nedeniyle kısıtlanmasına karar verilmiş olması nedeni ile temyiz edilmiştir.

Kısıtlanması istenilen H.. Ç.. 1992 doğumlu olup, hakkında alınan raporda; psikiyatrik açıdan akli melekeler bakımından vasi tayini gerekmediği ancak ağır yürüme bozukluğu, her iki üst ekstremite ağır-orta düzeyde hareket bozukluğu bulunduğu ve fiziksel hastalıkları nedeniyle vasi tayini gerektiği belirtilmiştir.

Vesayete ilişkin hükümler kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece gereği res'en yerine getirilir. Türk Medeni Kanunu'nun 408. maddesinde ''yaşlılığı, sakatlığı, deneyimsizliği veya ağır hastalığı sebebiyle işlerini gerektiği gibi yönetemediğini ispat eden her ergin kısıtlanmasını isteyebilir'' hükmü yer almaktadır. Hakkında düzenlenen sağlık kurulu raporundan kısıtlanması istenenin fiziksel rahatsızlığı nedeniyle sürekli yardıma muhtaç olduğu, kendi işlerini görecek güce sahip olmadığı, fiziksel rahatsızlığından dolayı vasi atanması gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yasal koşulların gerçekleşmesi nedeniyle 408. madde uyarınca kısıtlama kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.