KÜNYE
18. Hukuk Dairesi 2014/4056 E., 2014/6468 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 12/12/2013
- Numarası
- 2012/270-2013/588
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedeli ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili İstenilmiştir. Mahkemece davanın yargı yolu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu taşınmazın 3021,40m² iken 1990 yılında yapılan imar düzenlemesi ile 233,40 m²'sinin DOP'a, 701 m²'sinin 2818 ada 2 parsele, 2087 m²'sinin ise kamulaştırmaya ayrıldığını, kamulaştırmaya ayrılan bölümün 604,32 m²'sinin davacının payı olup yol yapılmak suretiyle fiilen el atıldığını belirterek kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı taşınmaz bedeli ile ecrimisilin tahsilini istemiştir.
Mahkemece imar uygulamasında fazla kesilen düzenleme ortaklık payı karşılığının tahsili için dava açıldığından idari yargının görevli olması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.
Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; 18.03.2013 havale tarihli bilirkişi raporlarında, kamulaştırmaya ayrılan 2087 m²'lik bölümün tamamının imar yolu ve imar boşluklarında kaldığı, taşınmaza el konulduğu 165. sokakta arayol (sokak) ve kaldırım olarak kullanıldığı tespit edilmiş, ekindeki resimden ise sokağın asfalt kaplı olup araç ve yaya kullanımına açık olduğu ve fiili el atma olgusunun gerçekleştiği anlaşıldığından, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat ve ecrimisil davasında adli yargı görevlidir, bu durumda mahkemece husumetin hangi idareye ait olacağı da göz önünde tutularak işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçeyle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, E. 2014/4056, K. 2014/6468, 7 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama