Yargıtay 19. Ceza Dairesi E.2015/10020 K.2018/11302

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan adlî para cezasının, hapis cezası ile birlikte temyize tâbi olduğu anlaşıldığından adli para cezası hükümlerine ilişkin düzenlenen kesinleşme şerhlerinin ve hükümden sonra verilen 05/12/2013 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın 15/03/2013 tarihli duruşmadaki savunmasında hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunmasına karşın sanık hakkında, TCK’nun 50. maddesindeki hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi, TCK'nun 51. maddesindeki hapis cezasının ertelenmesi ve CMK'nun 231. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağına dair CMK’nun 230/1-d maddesi uyarınca, bu hususta kanuni dayanakları da gösterilerek olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Kabule göre de;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,